1982: Simon & Garfunkel - Summer Evening Tour
Verslag
12 juni 1982, De Kuip. Nog geen week nadat de laatste galm van de Rolling Stones was weggestorven, stroomde het stadion opnieuw vol, ditmaal voor Simon & Garfunkel. Bijna 50.000 mensen, jong en oud, vulden de ringen en het veld. Het voelde anders dan bij de Stones: minder rauw, maar minstens zo verwachtingsvol.
Rond half negen verschenen Paul Simon en Art Garfunkel op het podium. Nog vóór er een noot was gespeeld, rolde het onvermijdelijke “Olé, olé” door het stadion. De eerste klanken van “Mrs. Robinson” volgden en meteen werd duidelijk dat dit een avond van herkenning zou worden. “Homeward Bound” erachteraan, massaal meegezongen. De Kuip zong niet, ze ademde mee.
In het begin speelde de techniek hen parten. Vooral bij de eerste nummers verdween de zang van Garfunkel soms in de immense speakertorens. Maar naarmate de avond vorderde, werd het geluid helderder en vielen stem en emotie precies op hun plek. En wat voor stemmen. De ijle, zuivere hoogte van Garfunkel tegenover het warmere timbre van Simon. Het samenspel was nog altijd van een bijna onaardse schoonheid.
Halverwege het concert kwam het moment waar velen op wachtten: “Bridge Over Troubled Water”. Armen gingen omhoog, duizenden stemmen zongen woord voor woord mee. Het had iets van een eredienst; een collectieve herinnering aan een tijd waarin deze liedjes een generatie definieerden.
Er was ruimte voor solo-uitstapjes. Zo ontroerde Garfunkel met “Bright Eyes” en Simon kreeg het stadion in beweging met “Late in the Evening”. Maar steeds vonden ze elkaar weer in dat unieke tweestemmige geluid. Oude Everly Brothers-nummers zorgden voor een extra vleugje jeugdsentiment.
Na ruim anderhalf uur leek het voorbij. Het licht doofde, maar het publiek weigerde afscheid te nemen. Het applaus zwol aan, minutenlang. Ze kwamen terug. Nog één keer. Onder dreigende wolken en ontstoken lichtmasten klonk de toegift, waarna de koele juninacht viel over een stadion dat wist: dit was geen gewoon concert. Dit was een wedergeboorte. En toen het echt afgelopen was, begon het te regenen!
Setlist
1. Mrs. Robinson
2. Homeward Bound
3. America
4. Me and Julio Down by the Schoolyard
5. Scarborough Fair
6. My Little Town
7. Wake Up Little Susie (The Everly Brothers)
8. Still Crazy After All These Years
9. Bright Eyes (solo van Garfunkel)
10. Late in the Evening (Paul Simon solo)
11. Slip Slidin’ Away
12. El Cóndor Pasa
13. 50 Ways to Leave Your Lover (Paul Simon)
14. American Tune
15. The Late Great Johnny Ace
16. Kodachrome/Maybellene-medley
17. Bridge Over Troubled Water
18. The Boxer
Toegift 1
19. Old Friends
20. The 59th Street Bridge Song (Feelin’ Groovy)
21. The Sound of Silence
Toegift 2
22. All I Have to Do Is Dream (The Everly Brothers)
23. Late in the Evening (Reprise)
Facts
Datum 12 juni 1982
Aantal toeschouwers 60.000
Voorprogramma Geen
Het weer Bewolkt / na afloop
concert regen en
gemiddeld 16,2 gr.
Video's Simon & Garfunkel op Youtube
Tot nu toe heb ik geen YouTube‑video’s kunnen vinden van het concert van 12 juni 1982 in De Kuip Rotterdam. Wel zijn er geluidsopnames van shows vlak ervoor in Tokio en kort erna in Wembley, en natuurlijk de complete video van het beroemde Central Park‑concert een jaar eerder is natuurlijk uitgebreid gefilmd. De linkjes naar deze concerten heb ik hieronder toegevoegd, zodat je ze makkelijk kunt bekijken.
Mocht jij beelden hebben van het optreden op 12 juni 1982, in de Kuip, of een link kennen die ik gemist heb, dan hoor ik dat heel graag. Samen houden we deze geschiedenis levend en maken we het archief completer.
Concertschatten
Van dit concert is verrassend weinig teruggevonden. Dankzij Marcel de Groot hebben we inmiddels de originele concertposter én een serie foto’s van die avond, de enige waardevolle vondsten van een van de ruim 50.000 bezoekers. Normaal gesproken staat hier een rijk overzicht van concertschatten uit De Kuip. Maar voor het Simon & Garfunkel‑concert van 12 juni 1982 ontbreekt nog veel.
Heb jij nog foto’s, knipsels, polsbandjes, affiches of andere herinneringen aan die dag? Stuur ze naar info@poptempeldekuip.nl en help mee het verhaal van deze bijzondere avond te bewaren.
Fotogalerij
De 3 zwart-wit-afbeeldingen (en de twee afbeeldingen hierboven) zijn afkomstig van het Nationaal Archief | Rob Bogaerts. De overige foto’s zijn afkomstig uit het privé-archief van Marcel de Groot die destijds live bij het concert aanwezig was en de foto’s met eigen camera heeft gemaakt. Omdat deze oude foto’s heel slechts qua scherpte en belichting zijn, zijn deze met AI bewerkt om ze beter toonbaar te maken.
Over Paul Simon & Art Garfunkel
Ze leerden elkaar kennen als tieners in Queens, New York. Op de lagere school stonden ze al samen op een talentenshow, twee jongens met een voorliefde voor close harmony. Onder de naam Tom & Jerry scoorden ze in 1957 een bescheiden hit met Hey Schoolgirl. Na de middelbare school gingen ze ieder hun eigen weg: Paul Simon dook de Londense folkscene in, Art Garfunkel studeerde wiskunde en werkte aan zijn zangtechniek.
In 1964 vonden ze elkaar terug en namen Wednesday Morning, 3 A.M. op. De plaat deed weinig, totdat producer Tom Wilson The Sound of Silence zonder hun medeweten elektrisch maakte. De single werd een nummer‑1‑hit en luidde een reeks klassiekers in: Parsley, Sage, Rosemary and Thyme, Bookends en Bridge Over Troubled Water. Maar het succes drukte zwaar; in 1970 gingen ze uit elkaar.
Beiden bouwden solocarrières op. Simon scoorde met Kodachrome en Still Crazy After All These Years, maar zijn filmproject One‑Trick Pony bleek een misser. Het publiek slikte het album nog wel, maar de film, een zoet, autobiografisch getint verhaal over een popster die het niet redt, flopte volledig. Simon, net veertig, voelde zich leeggelopen. Garfunkel had het minstens zo zwaar: in 1979 verloor hij zijn vriendin Laurie Bird door zelfmoord, een klap die hij lange tijd niet kon verwerken.
Juist die persoonlijke crises brachten hen weer bij elkaar. Garfunkel, terug in New York en zoekend naar houvast, zocht zijn oude vriend op. Simon ontving hem zonder reserves. Oude wrevel, zoals het incident in Carnegie Hall, waar Garfunkel Simon na Bridge Over Troubled Water niet verder liet meezingen, bleek vooral een misverstand. Ze lachten erom. De herinneringen kwamen terug, net als het besef dat ze samen iets bezaten wat ze afzonderlijk nooit helemaal konden oproepen.
Dat leidde tot het legendarische gratis concert in Central Park op 19 september 1981, voor ruim een half miljoen mensen. Het live‑album verkocht miljoenen en bracht hen in 1982 naar Rotterdam, waar ze op 12 juni in De Kuip stonden: twee oude schoolvrienden, opnieuw verbonden door muziek die een generatie had gevormd.
Albums
Tijdens het concert speelden Simon & Garfunkel niet alleen nummers van hun gezamenlijke studioalbums, maar ook liedjes uit hun eigen solocarrières. Daardoor kreeg de setlist een mooie mix van klassiekers die iedereen kende én persoonlijke favorieten uit hun afzonderlijke projecten. Het maakte het optreden in De Kuip op 12 juni 1982 extra bijzonder: een live‑overzicht van alles wat ze samen én apart hadden opgebouwd.
