Van kippenvel tot woede
Als kleine jongen fietste ik naar De Kuip. Zonder kaartje, maar met grote oren. Op de trappen buiten het stadion ving ik flarden op van wat er binnen gebeurde. Mijn favorieten, zo dichtbij – zo magisch. Later had ik wél een kaartje. Eerst voor op de tribunes, daarna, eindelijk, voor op het veld. Dat veld… daar waar het echt gebeurde.
Iedere keer als ik het veld op liep en om me heen keek voelde ik kippenvel. Het wachten, het licht, de spanning in de lucht. En dan de eerste akkoorden. U2, Pink Floyd, The Rolling Stones. Klanken die het stadion deden trillen, golven van geluid die dwars door je heen gingen. Het waren niet zomaar concerten, het waren levensmomenten. Voor mij. En voor tienduizenden anderen.
En dan ineens, uit het niets, verscheen er een kort bericht: “Geen concerten meer in De Kuip.” Mijn hart sloeg over. Wat? Geen muziek meer in dat heilige stadion? Geen magie meer op dat veld? Woede, onbegrip, verdriet – het spoelde allemaal tegelijk over me heen. Dit kon toch niet het einde zijn?
Mijn hele lijf riep om actie. Eerst maakte ik een Facebookgroep, om herinneringen op te halen. De reacties stroomden binnen. Toen startte ik een petitie – inmiddels ruim 1.800 handtekeningen. Deze aangeboden aan de gemeente.
En nu is er deze site: poptempeldekuip.nl. Een online museum. Een plek waar herinneringen blijven leven, waar we laten zien wat De Kuip betekende voor muziekliefhebbers. Voor Rotterdam. Voor Nederland.
We delen verhalen, beelden, setlists. Alles wat deze plek tot een poptempel maakte. En we hopen stiekem op méér. Op aandacht. Op herziening. Op één bestuur dat luistert. Tot het weer klinkt in De Kuip. Tot het stadion weer zingt. Tot De Kuip weer een Poptempel wordt.