1987: U2 - The Joshua Tree

Het was 10 juli 1987, een dag die voor altijd in mijn geheugen gegrift staat. Als 19-jarige beleefde ik mijn allereerste stadionconcert in de legendarische Poptempel De Kuip in Rotterdam, waar U2 tijdens hun Joshua Tree Tour optrad. Het was een ervaring die mij niet alleen een levenslange fan van de band maakte, maar ook een diepgaande waardering gaf voor de magische sfeer van De Kuip.

We waren er al weken mee bezig en eindelijk was het zover, samen met vrienden reisden we naar het stadion. Buiten was er al een heerlijke sfeer … De verwachtingen waren hooggespannen. Het voorprogramma zat ook goed in elkaar met optredens van In Tua Nua, The Pretenders en Big Audio Dynamite. Elk van hen zette de toon voor wat een epische avond zou worden.

Toen U2 eindelijk het podium betrad, barstte het stadion los bij de eerste noten van ‘Where the Streets Have No Name’. The Edge speelde het iconische intro terwijl Bono, Adam Clayton en Larry Mullen Jr. hun plekken innamen. Het geluid was fenomenaal, de energie in het stadion was tastbaar. Elke noot, elk nummer, bracht het publiek in vervoering.

De setlist was een aaneenschakeling van hoogtepunten. Klassiekers zoals ‘I Will Follow’, ‘New Year’s Day’, ‘Pride (In the Name of Love)’ en natuurlijk ‘With or Without You’ werden luidkeels meegezongen door de menigte. Het was tijdens ‘Sunday Bloody Sunday’ dat het hele stadion op zijn grondvesten trilde; een moment van pure, rauwe emotie die door het hele publiek voelbaar was.

U2’s optredens stonden bekend om hun verrassende wendingen, en dit concert was geen uitzondering. Tussen de nummers door hoorde je fragmenten van andere iconische nummers zoals ‘Exodus’ van Bob Marley, ‘Gloria’ van Them, en zelfs ‘Help!’ van The Beatles. Deze onverwachte muzikale uitstapjes voegden een extra laag toe aan de toch al onvergetelijke avond.

Het hoogtepunt voor mij was echter de afsluiter. Het concert eindigde met ’40’, een nummer dat het hele stadion in een gezamenlijke euforie achterliet. Terwijl U2 allang van het podium was verdwenen, bleven duizenden fans de laatste regel zingen: “How long, to sing this song…”. Het was een kippenvelmoment, een echo die nog lang in mijn geheugen zou nagalmen.

Die avond in De Kuip was meer dan een concert; het was een belevenis die mijn liefde voor live muziek en voor U2 voor altijd heeft bepaald. Het was een avond vol muziek, magie en een sfeer die alleen een plek als De Kuip kan bieden.