Soms ontvangen we zulke mooie persoonlijke verhalen, dat we ze niet voor onszelf willen houden. Onderstaand verhaal kregen we van een oud-steward die tussen 1990 en 2004 bijna elk concert én thuis- of uitwedstrijd meemaakte. Een uniek inkijkje in het leven achter de schermen van De Kuip – met een grote dosis toewijding, bijzondere details én liefde voor het stadion.
We waren ‘oproepkrachten’ en stonden met naam en telefoonnummer op een lijst. Zo’n 3 avonden in de week werd iedereen op de lijst gebeld of iemand aanwezig kon zijn bij de komende thuiswedstrijd van Feyenoord. Voor de uitwedstrijden was het eigenlijk een vaste (kleinere) groep die met de supporters mee ging met de toen geldende (en gehate) buscombi (of de trein). Ik heb alle stadions in heel Nederland gezien en kan dus met mijn hand op mijn hart verklaren dat de Kuip het mooiste/ sfeervolste stadion is. Als iemand gedurende het voetbalseizoen 80% aanwezig geweest was, werd je ook gevraagd om bij de concerten te komen werken.
Bij de EK2000 werden ‘stadion-security-pasjes’ ingevoerd, voor de vaste kern van stewards. Een selecte groep heeft toen ook een beveiligingsdiploma gehaald.
Ik kan je vertellen dat het altijd superlange dagen waren, (omstreeks 09:00 uur in de Kuip, voor checken van veiligheid en briefings, omdat voor sommige concerten het publiek al op het voorplein lag. Dan ging rond 12:00 uur de Kuip open en werd ieders kaartje & tassen gecontroleerd. Van Mojo mocht er niet veel mee naar binnen – want drinken en eten moest je maar kopen bij de dure catering, vonden zij. Soms stond je ‘aan de poort’, soms in de barrière om de flauwvallers tussen het hossende publiek uit te trekken, soms op een buitentrap, soms op een binnenrand en soms bij een ‘geluidspaal’. Deze palen werden verspreid in het stadion aangebracht en moesten de trilling van de tribune meten. Dit tegen mogelijk instortingsgevaar als iedereen tegelijk in hetzelfde ritme stond te springen. Dan veranderde het ritme van de muziek een seconde, wat je niet kon horen, maar waardoor dat ritme wel verstoord werd en het stadion dus overeind bleef).
De voorprogramma’s waren eigenlijk de opwarmronde, en die waren voor de stewards meestal nog redelijk rustig. Zodra de hoofdact (meestal rond 20:30 uur) op het punt stond te gaan beginnen voelde je de spanning toenemen, verwachtingen hoog gespannen en bij het 1e nummer ook al druk met flauwvallers op het veld. Deze werden naar een ‘corridor’ aan de zijkant gebracht, meestal tussen stadion en buitenhek en die zagen de helft van het concert zeker niet meer. Best wel sneu eigenlijk.
We kregen bij elk concert te horen wat het laatste nummer zou zijn, waarop dan álle uitgangen geopend werden. Dan was het wachten op de toegift(en) en begon het uitstromen van het publiek. Wij hadden dan nog nalopen van de tribunes, afsluiten van deuren als iedereen er weg was, een na-briefing en dan naar huis. Om vaak de volgende dag weer vroeg in de Kuip te zijn.
Ik heb zelf alle thuis- en uitwedstrijden (binnen- en buitenland – behalve die 72 bussen ❣️ naar Werder Bremen, omdat ik geen verlofdagen meer had – én echt álle concerten en evenementen tussen 1990 en 2004 meegemaakt. Te veel om te noemen …
Je ziet, heel dierbare herinneringen. En zo leuk dat een neefje dan plots met een kaartje voor een concert van Marco Borsato kwam … heb ik het ook eens als bezoeker meegemaakt 🤣.
Ik ben van mening dat er eigenlijk maar één stadion geschikt is om een ultieme concert-ervaring op te doen.
Carla
Heb jij ook herinneringen aan De Kuip?
Stond jij ook ooit op het veld, in de hekken of juist achter de schermen? We verzamelen verhalen van bezoekers, vrijwilligers en medewerkers. Stuur je herinnering naar info@poptempeldekuip.nl en misschien zie je jouw verhaal hier binnenkort terug.